Friedrich Nietzsche - Szczęśliwa nauka (MP3 do pobrania)

16,80  z VAT, bez kosztów wysyłki

Czytanie całego tekstu przez Axela Grube
Pobieranie MP3
Czas gry: 14 godzin 36 min.
muzyka: Ness (Detlef Klepsch i Axel Grube)

Umierać Szczęśliwa nauka reprezentuje, również w ramach czasowych Zaratustra, z wydaniami 1882 i 1887 kluczowa praca w cyklu pism Nietzschego, ukazująca czas dochodzenia do siebie, powrotu do zdrowia, co znajduje również odzwierciedlenie w podtytule la gaya nauka, jako nawiązanie do doświadczenia romańskiego wyrażono: W 1887 r. dodano Przedmowa do drugiego wydania Nietzsche podkreśla udział całej osoby w filozofii. Wyzdrowienie oznacza dla niego przede wszystkim wyzwolenie od chimer „czystego rozumu” i systematyczną filozofię jego pochodzenia: Ten kawałek pustyni, wyczerpanie, niedowierzanie...

Co za cud, że wiele nierozsądnych i głupich rzeczy wychodzi na jaw… Tak, wśród 383 aforyzmów są utwory, dla których ja – jako czytelnik fonetyczny w tradycji tradycji ustnej – zdecydowanie uważałem, że nie chcę ich czytać. Na przykład utwór o „eutanazji” z głosem „świętego”. (Księga Druga, 73. Święte Okrucieństwo)

Ale z przytłaczającym bogactwem piękna i subtelnym znaczeniem, czytelnik i słuchacz mogą samodzielnie klasyfikować rzeczy.

Tak więc w radosnej nauce jest być może ważniejsze niż kiedykolwiek – według Karla Jaspersa – nie czytać Nietzschego w postawie „nauczania”, ale raczej, z uwagi na liczne sprzeczności, jego pracę jako tableaa dla rozwoju do doświadczenia własne myślenie i uczucia:

Jeśli podążamy za ruchem myśli Nietzschego, jeśli nie zatrzymujemy się w żadnej pozycji, która nam się podoba, za każdym razem wpadamy w wir z nim: Sprzeczności nie pozwalają nam się uspokoić, bo to właśnie przez nie prawda znajduje się w nich zapowiada, której jako takiej nigdzie nawet nie ma. (Karl Jaspers)

Olśniewające sprzeczności są często częścią poszukujących, niepewnych gier umysłowych. Na przykład Nietzsche często cytuje stare powiedzenie Sasanidów – jako znak ostrzegawczy nadejścia nowoczesności: Nic nie jest prawdą, wszystko jest dozwolone… Pyta również: Dlaczego w ogóle prawda? i chwali wygląd, iluzję jako istotny element - ale potem znowu z pasją wstawia się za tym, co jest prawdą:

Jaka jest dla mnie dobroduszność, delikatność i geniusz, gdy osoba o tych cnotach toleruje bezwładne uczucia w wierze i sądzie, gdy tęsknota za pewnością nie liczy się jako najskrytsze pragnienie i najgłębsza potrzeba - (...) w środku całej cudownej niepewności i dwuznaczności stania istnienia i niepytania, nie drżenia z pragnienia i przyjemności pytania (...) oto co uważam za pogardliwe (...) Pasja do „prawdziwego” mimo wszelkich rozważań jest najwyższy - a zatem najrzadszy do tej pory!”

Sam Nietzsche często podkreślał uwzględnienie swoich tekstów w poczuciu niezależności czytelnika. Nie oznacza to jednak obojętności na rdzeń jego motywu myślowego, który nawet u filozofa Nietzschego tkwi przede wszystkim w osobowości, w nim samym:

Usłysz mnie! Bo jestem taki a taki! Przede wszystkim nie myl mnie!

(Z przedmowy autorstwa Ecce Homo)

Zwłaszcza w dodanym również w drugim wydaniu piąta książka der wesoła nauka - ten, który to nazwał najbardziej osobisty Dzieła - pojawiają się motywy, Nietzschego Moralność prywatna (Nietzsche) proponują:

Jednym słowem jesteśmy - i powinno to być nasze słowo honoru! - Dobrzy Europejczycy, spadkobiercy Europy, bogaci, przepełnieni, ale i nadmiernie zaangażowani spadkobiercy tysiącleci ducha europejskiego: jako tacy też przerośnięci i awersyjni, a właśnie dlatego, że z niego wyrośliśmy, bo nasi przodkowie byli Chrześcijanami bezwzględnej sprawiedliwości chrześcijaństwa byli (...) My - robimy to samo. Po co? Za naszą niewiarę? Za wszelkiego rodzaju niedowierzanie? Nie, wiecie to lepiej, moi przyjaciele! Ukryte w tobie „tak” jest silniejsze niż wszystkie „nie” i „ma”, na które chorujesz swoim czasem; a jeśli musicie płynąć w morze, wy emigranci, zmuście się do tego – wiara! ... (Nauka Radosna, księga 5, 377)

 

Translate »